"แล้วทำไมพวกเราถึงต้องอยากรู้อนาคตกันนัก?
คำตอบคือบนโลกนี้
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่ไม่พอใจกับปัจจุบัน
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่ตั้งความหวังรออนาคตที่ดีขึ้น
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่อยากรู้อยากเห็นเกินตัว
ไม่เชื่อลองไปถามสิ่งมีชีวิตอื่นๆบนโลกดูสิครับ
มีไหมที่มันนั่งฝันนอนฝันถึงอนาคตไกลๆตัว
อย่างมากที่สุดจะมีสัตว์เลี้ยงเช่นหมาแมวตั้งตารอนายกลับบ้าน
ทั้งชีวิตมีความสุขอยู่กับการรอสั้นๆแค่นั้นจริงๆ
" "พูดไปก็เหลือเชื่อ แต่เป็นความจริง
มนุษย์นึกว่าเหตุการณ์ภายนอกเท่านั้นที่เป็นจริงเป็นจังน่ายึดถือ
มนุษย์นึกว่าเหตุการณ์ภายนอกเท่านั้นที่นำความสุขความทุกข์มาให้
มนุษย์นึกว่าเหตุการณ์ภายนอกเท่านั้นที่น่าตื่นเต้นรอคอย
โดยที่แท้แล้ว
เหตุการณ์ภายในจิตต่างหากที่น่าสนใจ
เหตุการณ์ภายในจิตต่างหากที่นำสุขทุกข์มาให้
เหตุการณ์ภายในจิตต่างหากที่เป็นที่สุดของการมีชีวิต
แก่นคำสอนของศาสนาพุทธจะไม่ให้หวังรอแม้ชาติหน้า
แต่ให้เห็นค่าของนาทีนี้ วินาทีนี้ ว่าเป็นที่สุดของสิ่งล้ำค่า
คุณจะพบวันดีที่สุดในชีวิตจากวินาทีปัจจุบัน
ไม่มีใครเคยพบวันดีที่สุดในวันพรุ่งนี้แม้แต่คนเดียวครับ"

อ่านแล้วรู้สึก ทำให้ขยันมากขึ้น เลยคัดมาให้คนที่ผ่านมาอ่านแล้วก็น่าจะได้อะไรไปบ้างน่ะครับ

เป็นสิ่งที่หลายคนไขว่ขว้า แม้ไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบไหนหรือจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่ก็ตาม


เป็นเวลาที่ใครต่อใครอีกหลายคนมีความสุขอยู่กับมัน แล้วอยากให้มันอยู่กันเราได้นานที่สุด


ที่ใครต่อหลายคนฝันถึง เป็นความสุขที่อยากหวนกลับไปแต่ทำไม่ได้ และเป็นเวลาที่ใครอีกหลายคนอยากให้มันลบเลือน จางหายไปให้เร็วที่สุด

สำหรับตำแหน่งของเราตอนนี้ให้ดี ก่อนจะหลงไปไกล ไม่พบจุดหมายของตน

เนื่องจากเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง ก็จะเอาประโยคที่ได้พบได้เจอฝากมาให้คิดแล้วกันนะ

"คนที่ไม่เคยคิดจะให้่ใคร ก็อย่าหวังจะได้สิ่งใดกลับคืนมา"

บางคนผิดพลาดจากสิ่งที่หวัง ร้องไห้ โศกเศร้า เกรี้ยวกราด
เปลี่ยนจาก "ทำไมเราถึงโชคร้ายอย่างนี้"
มาเป็น "วันนี้เรายังพยายามไม่พอ พรุ่งนี้ลองพยายามให้มากกว่าเดิมแล้วกัน"

ดีกว่าไหมครับ